🕒 10:13
Ο Αύγουστος είναι ο μήνας που δεν χρειάζεται να πει πολλά. Μιλάει με εικόνες, με μυρωδιές, με σιωπές. Είναι το κύμα που σκάει απαλά στα πόδια σου αργά το απόγευμα, όταν ο ήλιος χαμηλώνει και βάφει τον ουρανό με χρυσά και ροζ. Είναι ο αέρας που κουβαλάει αλάτι, γιασεμί και κάτι από όσα άφησες πίσω σου, αλλά δεν ξέχασες.
Είναι ο μήνας της απόδρασης, της ραστώνης, της επιστροφής στον εαυτό. Οι πόλεις αδειάζουν, τα νησιά γεμίζουν, τα πανηγύρια ξυπνούν μνήμες, και τα πεφταστέρια στήνουν κάθε βράδυ μια μυστική παράσταση για όσους θυμούνται να κοιτούν τον ουρανό. Οι άνθρωποι χαμογελούν πιο εύκολα, αγαπούν πιο τολμηρά, και για λίγο ξαναγίνονται παιδιά.
Ο Δεκαπενταύγουστος, η “Πασχαλιά του καλοκαιριού“, φέρνει οικογένειες στο ίδιο τραπέζι, φωνές σε αυλές, και παραδοσιακή μουσική να ανακατεύεται με το άρωμα του ψητού. Αλλά και πέρα από τα έθιμα, ο Αύγουστος έχει κάτι σχεδόν μεταφυσικό: σε μαθαίνει να μένεις παρών, να ακούς, να νιώθεις. Είναι ο μήνας που η καρδιά μας ξεκουράζεται και, ταυτόχρονα, ξυπνά.
Κι όμως, κάτω από το φως του, υπάρχει πάντα εκείνη η γλυκιά μελαγχολία. Ο Αύγουστος κουβαλά το τέλος. Το καλοκαίρι πλησιάζει στο κλείσιμό του, τα σχολεία και τα γραφεία περιμένουν στη γωνία, και οι βραδιές αρχίζουν δειλά να δροσίζουν. Γι’ αυτό και τον αγαπάμε: γιατί μας θυμίζει ότι όλα τα όμορφα τελειώνουν αλλά όσο κρατούν, λάμπουν.
Ο Αύγουστος είναι ένας ήσυχος έρωτας. Δεν φωνάζει. Σε κοιτά στα μάτια και σε αφήνει να διαλέξεις: θα τον ζήσεις ή θα τον αφήσεις να περάσει σαν άνεμος πάνω από τη θάλασσα;
Leonidio.gr