Μια δημόσια παρέμβαση του δημοσιογράφου Μηνά Αρτόπουλου επαναφέρει το ζήτημα της πρόσβασης των κατοίκων της υπαίθρου σε βασικές υπηρεσίες
Ένα πρόβλημα που για τους κατοίκους των μεγάλων πόλεων μπορεί να θεωρείται απλή υπόθεση λίγων λεπτών, για αρκετούς ανθρώπους που ζουν στα χωριά της Βόρειας και Νότιας Κυνουρίας μπορεί να μετατραπεί σε μετακίνηση μιας ολόκληρης ημέρας.
Το ζήτημα αναδεικνύει με δημόσια παρέμβασή του ο δημοσιογράφος Μηνάς Αρτόπουλος, περιγράφοντας τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει σήμερα ένας κάτοικος απομακρυσμένου χωριού όταν χρειάζεται να διεκπεραιώσει υπόθεση που απαιτεί φυσική παρουσία σε κατάστημα της ΔΕΗ.
Ταξί, λεωφορείο και αρκετά χιλιόμετρα
Όπως επισημαίνει, σε αρκετά χωριά τα διαθέσιμα δρομολόγια δημόσιας συγκοινωνίας είναι πλέον ιδιαίτερα περιορισμένα ή ανύπαρκτα.
Έτσι, ένας κάτοικος μπορεί να χρειαστεί αρχικά ταξί μέχρι το Λεωνίδιο ή το Άστρος, στη συνέχεια λεωφορείο προς Τρίπολη ή Αργολίδα, να πραγματοποιήσει το προγραμματισμένο ραντεβού του και κατόπιν να ακολουθήσει την ίδια διαδρομή αντίστροφα για να επιστρέψει στο χωριό του.
Μια διαδικασία που συνεπάγεται όχι μόνο σημαντική απώλεια χρόνου, αλλά και πρόσθετο οικονομικό κόστος, ιδιαίτερα για ηλικιωμένους ή ανθρώπους που δεν διαθέτουν δικό τους μεταφορικό μέσο.
Η απόσταση από τις υπηρεσίες γίνεται πρόβλημα καθημερινότητας
Στην παρέμβασή του, ο Μηνάς Αρτόπουλος συνδέει την κατάσταση με το κλείσιμο των τοπικών καταστημάτων της ΔΕΗ που εξυπηρετούσαν στο παρελθόν την περιοχή, αναφέροντας το Λεωνίδιο και το Άστρος.
Το συγκεκριμένο παράδειγμα φέρνει ξανά στο προσκήνιο ένα ευρύτερο ζήτημα για την Αρκαδία: τι σημαίνει στην πράξη η σταδιακή απομάκρυνση υπηρεσιών από μικρές πόλεις και χωριά.
Η ψηφιοποίηση μπορεί να έχει απλοποιήσει πολλές διαδικασίες, όμως δεν μπορούν όλοι οι πολίτες να εξυπηρετηθούν ηλεκτρονικά, ενώ υπάρχουν ακόμη περιπτώσεις στις οποίες απαιτείται προσωπική παρουσία.
Ένα ακόμη εμπόδιο για όσους επιλέγουν να μείνουν στα χωριά
Το πρόβλημα δεν αφορά αποκλειστικά τη ΔΕΗ. Αγγίζει συνολικά τη δυνατότητα των κατοίκων της περιφέρειας να έχουν ισότιμη πρόσβαση σε υπηρεσίες, συγκοινωνίες και βασικές δομές χωρίς να χρειάζεται κάθε φορά να ταξιδεύουν δεκάδες χιλιόμετρα.
Και εδώ βρίσκεται ίσως το σημαντικότερο ερώτημα που θέτει η συγκεκριμένη παρέμβαση:
Πόσο εύκολο είναι να ζητάμε από τους ανθρώπους να παραμείνουν και να κρατήσουν ζωντανά τα χωριά, όταν ακόμη και μια απλή καθημερινή υπόθεση μπορεί να απαιτεί χρόνο, χρήματα και μετακινήσεις από πόλη σε πόλη;
Η συζήτηση για την ερήμωση της υπαίθρου δεν αφορά μόνο τις θέσεις εργασίας ή το δημογραφικό. Αφορά και αυτά τα μικρά, καθημερινά προβλήματα που τελικά καθορίζουν το πόσο εύκολη —ή δύσκολη— είναι η ζωή μακριά από τα μεγάλα αστικά κέντρα.
