🕒 10:47
Ο αγώνας στον Κοσμά δεν τελείωσε.
Δεν ήταν μια στιγμιαία αντίδραση, ούτε ένα ξέσπασμα της στιγμής. Είναι μια διαρκής στάση ευθύνης απέναντι σε έναν τόπο που μέχρι σήμερα στεκόταν όρθιος, ζωντανός και προστατευμένος από τους ίδιους τους κατοίκους του.
Όσο οι εργασίες για την εγκατάσταση ανεμογεννητριών προχωρούν, τόσο ο αγώνας συνεχίζεται. Και μαζί του μεγαλώνουν και τα ερωτήματα. Όχι θεωρητικά. Πραγματικά.
Το καλοκαίρι ως πραγματική απειλή
Το καλοκαίρι έρχεται.
Και μαζί του έρχονται υψηλές θερμοκρασίες, ξηρασία, άνεμοι. Ό,τι δηλαδή μετατρέπει ένα βουνό σε εύφλεκτο πεδίο, όταν αυτό έχει ήδη επιβαρυνθεί από δρόμους, μηχανήματα, εργοτάξια και συνεχή ανθρώπινη δραστηριότητα.
Δεν μιλάμε για κινδυνολογία. Μιλάμε για δεδομένα.
Για ένα βουνό που αλλάζει βίαια χρήση και χαρακτήρα, τη στιγμή που η χώρα έχει πληρώσει ακριβά την αμέλεια, την απουσία σχεδίου και την «κακιά στιγμή».
Χρόνια χωρίς φωτιά – όχι τυχαία
Για χρόνια, στον Κοσμά δεν υπήρξαν πυρκαγιές.
Όχι επειδή «έτυχε». Αλλά επειδή το βουνό δεν ήταν εργοτάξιο. Επειδή δεν είχε διανοιχθεί παντού, δεν είχε τεμαχιστεί, δεν είχε γεμίσει βαριά μηχανήματα και προσωρινές παρουσίες.
Οι κάτοικοι ήταν εκεί.
Γνώριζαν τον τόπο, τον φύλαγαν, τον ζούσαν. Η προστασία δεν ήταν εργολαβία. Ήταν καθημερινή πράξη.
Τα ερωτήματα που δεν μπορούν να αγνοηθούν
Και τώρα ας μιλήσουμε καθαρά.
Αν το καλοκαίρι ξεσπάσει πυρκαγιά, ποιος θα είναι υπεύθυνος;
Ποιος θα έχει την ευθύνη της φύλαξης;
Ποιος θα λογοδοτήσει αν κάτι πάει στραβά;
Θα είναι όλα «τυχαία»;
Θα είναι άλλη μια «κακιά στιγμή»;
Θα φταίει πάλι ο άνεμος, η ζέστη, η κλιματική αλλαγή — αλλά ποτέ οι παρεμβάσεις;
Και κυρίως:
ποιος θα πείσει τους κατοίκους ότι όλα αυτά δεν συνδέονται, όταν το βουνό αλλάζει βίαια μορφή και χρήση, λίγο πριν από το πιο επικίνδυνο καλοκαίρι;
Τίποτα δεν είναι ουδέτερο – τίποτα δεν ξεχνιέται
Ο Κοσμάς δεν αντιστέκεται από πείσμα.
Αντιστέκεται γιατί ξέρει ότι η φύση δεν επανέρχεται με υποσχέσεις και αποζημιώσεις. Ότι ένα βιασμένο βουνό από τον ίδιο τον άνθρωπο δεν «αναπτύσσεται». Χάνεται.
Τίποτα σε αυτή τη διαδικασία δεν είναι ουδέτερο.
Και τίποτα δεν ξεχνιέται.
Ο αγώνας συνεχίζεται, γιατί αφορά το παρόν — αλλά κυρίως το αύριο.
Και το καλοκαίρι που έρχεται δεν αφήνει περιθώρια για σιωπή.
