🕒 11:44
Ζυμωτό χωριάτικο ψωμί, ψημένο στον ξυλόφουρνο της γιαγιάς. Μια μυρωδιά που γέμιζε την αυλή, τα σοκάκια, ολόκληρο το χωριό. Ίσως από τις πιο δυνατές και αυθεντικές αναμνήσεις των παιδικών μας χρόνων.
Ήταν κάτι παραπάνω από τροφή. Ήταν τελετουργία. Από το ζύμωμα με τα δυνατά χέρια, μέχρι το χάραγμα του σταυρού πάνω στο καρβέλι και το άνοιγμα του φούρνου. Κάθε καρβέλι κουβαλούσε κόπο, αγάπη και φροντίδα, στοιχεία που δύσκολα βρίσκεις σήμερα σε έναν σύγχρονο φούρνο.
Το ζυμωτό ψωμί της γιαγιάς δεν ήταν απλώς νόστιμο. Ήταν κομμάτι της παράδοσής μας, της καθημερινής ζωής στο χωριό, της απλότητας που μας έμαθε να εκτιμούμε τα λίγα και τα αληθινά. Μια γεύση που χαράχτηκε στη μνήμη και μας ακολουθεί, όσο κι αν περνούν τα χρόνια.
Όσοι το πρόλαβαν, όσοι το έφαγαν ζεστό, με λίγο τυρί ή ελιές, έχουν έναν λόγο παραπάνω να αισθάνονται ευγνώμονες. Γιατί κάποιες γεύσεις δεν ξαναφτιάχνονται. Μόνο θυμούνται.
