🕒 15:26
Πρός τόν Ίερόν Κλήρον, τίς Μοναστικές Άδελφότητες καί τόν εύσεβή Λαόν τής καθ’ Ήμας
Ίεράς Μητροπόλεως Μαντινείας καί Κυνουρίας.
Αγαπητοί μου πατέρες καί άδελφοί,
«Έν τη Κοιμήσει τόν κόσμον ού κατέλιπες, Θεοτόκε».
Ό Θεόπνευστος αύτός λόγος της Έκκλησίας συμπυκνώνει όλο τό μυστήριο τής σημερινής πανηγύρεως. Ή Παναγία μας δέν εγκατέλειψε τόν κόσμο· δέν απομακρύνθηκε άπό τά παιδιά Της. Μετέστη πρός τήν ζωήν, παραμένοντας ή στοργική Μητέρα, ή άκοίμητος πρέσβειρα, ή κραταιά προστασία καί ή βεβαία έλπίδα κάθε πιστού.
Ό Δεκαπενταύγουστος είναι τό «Πάσχα του καλοκαιριού», διότι μέσα στή χαρμολύπη της Κοιμήσεως άνατέλλει τό φώς τής άναστάσιμης έλπίδας. Ή Θεοτόκος, ή όποία έγινε «χώρα τού Άχωρήτου», δέν γεύεται τή φθορά του θανάτου, άλλά μεταβαίνει πρός τήν αίώνια ζωή, προαναγγέλλοντας τό μέλλον κάθε άνθρώπου πού άγωνίζεται νά ζήσει έν Χριστώ.
Στό πρόσωπο της Παναγίας άναγνωρίζουμε τήν τελειότερη άπάντηση του άνθρώπου στό κάλεσμα του Θεού. Ή ταπείνωσή Της έγινε δόξα.
Ή ύπακοή Της έγινε σωτηρία. Ή καθαρότητα της καρδιάς Της έγινε κατοικητήριο του Θεού. Γι’ αύτό καί ή ζωή Της παραμένει άνεξάντλητη πηγή έμπνευσης γιά κάθε χριστιανό πού έπιθυμεϊ νά μεταμορφώσει τήν καθημερινότητά του σέ πορεία άγιότητος.
Ή σύγχρονη πραγματικότητα, δυστυχώς, χαρακτηρίζεται άπό πνευματική ξηρασία, κρίση άξιών, μοναξιά, φόβο, πολέμους, προσφυγιά καί κοινωνική άνασφάλεια. Ό άνθρωπος άναζητά στηρίγματα, άλλά συχνά στρέφεται σέ δρόμους πού τόν απομακρύνουν άπό τόν Θεό. Ή Έκκλησία, όμως, δείχνει τήν Παναγία ώς τήν «μετά Θεόν έλπίδα».
Διότι έκει πού τελειώνουν οί άνθρώπινες δυνάμεις, άρχίζει ή μητρική Της παρηγορία. Άς μήν έπιτρέψουμε, άδελφοί μου, νά γίνει ή μεγάλη αύτή έορτή μία άπλή παράδοση ή μία κοινωνική συνήθεια.
Ή Παναγία δέν τιμάται μέ τά χείλη μόνον, άλλά μέ βίο σύμφωνο πρός τό Ευαγγέλιο. Τήν τιμούμε όταν προσευχόμαστε, όταν συγχωρούμε, όταν άγαποϋμε, όταν στεκόμαστε δίπλα στόν πονεμένο, όταν μετανοούμε ειλικρινά καί συμμετέχουμε στά άγια Μυστήρια της Έκκλησίας.
Έν μέσω της πανηγύρεως αύτής, ή καρδιά μας δέν μπορεϊ νά μήν στραφεί μέ συγκίνηση καί στά άγαπημένα μας παιδιά πού ζούν μακριά άπό τήν πατρίδα. Στούς άπανταχού της γής Έλληνες, πού κρατούν αναμμένη τή φλόγα της Όρθοδοξίας καί της έλληνικής παραδόσεως μέσα σέ ξένες πατρίδες. Αγαπημένοι μας όμογενεϊς, ή Μητέρα Έκκλησία σάς αγκαλιάζει μέ τήν προσευχή Της. Κάθε φορά πού χτυπούν οί καμπάνες τών ναών της Μαντινείας καί της Κυνουρίας, κάθε φορά πού ψάλλεται ό Παρακλητικός Κανόνας καί άντηχεϊ τό «Άξιον έστί» καί τό «Τή Υπερμάχω», ή σκέψη μας ταξιδεύει καί σέ έσας.
Προσευχόμαστε νά μήν λησμονήσετε ποτέ τίς ρίζες σας, τήν γλώσσα των πατέρων σας, τήν πίστη των προγόνων σας καί τό θυμίαμα πού γεμίζει τούς έλληνικούς ναούς. Άν κάποτε ή ξενιτειά σάς κάνει νά δακρύζετε, νά θυμάστε ότι στήν πατρίδα σας ύπάρχει πάντοτε μία Έκκλησία πού προσεύχεται γιά σάς, μία Παναγία πού σας σκεπάζει μέ τό πανάγιο ωμοφόριό Της καί μία μητρική γή πού σάς περιμένει μέ άνοιχτή τήν άγκαλιά της.
Όσο μακριά κι άν βρεθεϊτε, δέν παύετε νά είστε παιδιά της Έλλάδος καί παιδιά της Παναγίας. Ή καρδιά της Μητρός τού Θεού δέν γνωρίζει σύνορα, δέν μετρά χιλιόμετρα, δέν ξεχνά κανένα παιδί Της. Έπικαλούμενος τή χάρη καί τήν άκοίμητη προστασία της Κυρίας Θεοτόκου, εύχομαι πατρικώς όπως ή Παναγία σκεπάζει τήν πατρίδα μας, τήν Ίερά Μητρόπολή μας, τίς οικογένειές σας, τή νεότητα, τούς δοκιμαζομένους, τούς άσθενεϊς, τούς πτωχούς, τούς φυλακισμένους, τούς ναυτικούς, τούς στρατευμένους καί όλους τούς άπανταχού τής γής Έλληνες.
Είθε ή Παναγία μας νά μάς όδηγεϊ πάντοτε στόν Υίό καί Θεό Της, τόν Κύριον ήμων Ίησούν Χριστόν, είς τόν Όποϊον πρέπει πάσα δόξα, τιμή καί προσκόνησις είς τούς αίώνας.
Μετα πατρικών εύχων καί πολλής έν Χριστώ αγάπης, Ο Μαντινείας και Κυνουρίας Επιφάνιος».
Πηγή: https://www.drt915.gr