🕒 09:18
Ο Πάρνωνας, με τα δάση, τις πηγές και τα ιστορικά του μονοπάτια, κρύβει μέσα του έναν ανεκτίμητο πλούτο φυσικής ομορφιάς και παράδοσης. Ένα από αυτά τα περάσματα, το μονοπάτι Μαρί – Καναλάκια, που συνδέει το Παλαιομονάστηρο με τα Καναλάκια διασχίζοντας τη Σκαλίτσα, πήρε ξανά ζωή χάρη σε μια σημαντική πρωτοβουλία καθαρισμού και διάνοιξης.
Στην καρδιά αυτής της προσπάθειας βρέθηκαν άνθρωποι με μεράκι, αγάπη για τον τόπο και διάθεση προσφοράς.
Σημαντική συμβολή είχαν ο Χρήστος Χελιώτης από τον Χάρακα Λακωνίας και ο Ανδρέας Κρητικός από τα Τάλαντα Μονεμβασιάς, διαχειριστής του εν ενεργεία νερόμυλου στα Τάλαντα. Και οι δύο, μέλη του Ορειβατικού Συλλόγου Μολάων, έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό στη διάνοιξη του μονοπατιού, ανοίγοντας ξανά το πέρασμα μέσα από το ιστορικό καλντερίμι της Σκαλίτσας. Το έργο τους απέδειξε πως η συνεργασία και η αγάπη για το βουνό μπορούν να φέρουν στο φως μονοπάτια που κινδύνευαν να χαθούν.
Ανάμεσα στους συμμετέχοντες ήταν και ο Σωτήρης Σκεύης, ο οποίος με… ασορτί χρώμα στυλαριού και φόρμας έδωσε το δικό του στίγμα στην αρχή της διαδρομής. Με χαμόγελο και διάθεση για περιπέτεια, ξεκίνησε το ταξίδι του στο μονοπάτι, αποδεικνύοντας ότι η πεζοπορία δεν είναι μόνο κόπος αλλά και χαρά.
Η πορεία είχε και τις ανάλαφρες στιγμές της. Όταν εμφανίστηκε καπνός στον ορίζοντα, η παρέα αστειεύτηκε λέγοντας: «Δεν είναι Ινδιάνοι που κάνουν σήματα καπνού, αλλά κάποιος κτηνοτρόφος που καίει κλαδιά στο μαντρί του!» Το χιούμορ και τα γέλια συνόδευαν κάθε βήμα, κάνοντας την κούραση να φαίνεται πιο μικρή και τη διαδρομή πιο απολαυστική.
Καθώς η ομάδα ανηφόριζε, οι γκρεμοί ψηλά έδιναν την αίσθηση μυστηρίου. Λέγεται ότι εκεί βρίσκεται η καλύβα ενός ερημίτη-ασκητή, αν και από την πορεία δεν είναι εύκολο να διακρίνει κανείς καθαρά τη θέση της. Η φήμη και η ιστορία του βουνού όμως προσθέτουν μια ιδιαίτερη μαγεία στη διαδρομή.
Η διαδρομή είχε και τους… αργούς της συνοδούς. Όπως αστειεύτηκαν οι συμμετέχοντες: «Είχαμε μαζί μας και βοηθό που μας υπενθύμιζε συνεχώς ότι δεν έχει νόημα να βιαζόμαστε… χα, χα, χα.» Η μικρή αυτή χελώνα έγινε σύμβολο της υπομονής, υπενθυμίζοντας πως η ομορφιά του μονοπατιού κρύβεται στο να το απολαμβάνεις χωρίς βιασύνη.
Καθώς η ομάδα προχωρούσε στο μονοπάτι, η θέα άνοιγε προς τη Κρεμαστή Λακωνίας και το επιβλητικό Χιονοβούνι (1.297 μ.). Η αίσθηση της απεραντοσύνης και της ηρεμίας που προσφέρει το βουνό έκανε κάθε βήμα πιο αξέχαστο, θυμίζοντας σε όλους γιατί η πεζοπορία είναι τόσο μαγική.
Παρακάτω βλέπουμε τα βράχια δεξιά όπως ανεβαίνουμε προς την Σκαλίτσα.
Το μονοπάτι, τα παλαιά χρόνια, περνούσε από τη «Βρύση του Δεσπότη», και εκεί είχε ανοίξει αρχικά η διαδρομή. Ωστόσο, λόγω της πυκνής χαμηλής βλάστησης, μέσα σε μόλις έξι μήνες είχε κλείσει ξανά.
Η ομάδα αποφάσισε να μεταφέρει τη νέα χάραξη του μονοπατιού μέσω του μαντριού του Μιχάλη Τσιγκάρη και της τσιμεντένιας κατασκευής που υδροδοτεί εν μέρει το χωριό Νιάτα Λακωνίας, με κατεύθυνση προς τη Σκαλίτσα. Η αλλαγή αυτή εξασφάλισε ότι η διαδρομή θα παραμείνει προσβάσιμη και θα μπορέσει να απολαύσει ο κάθε πεζοπόρος χωρίς εμπόδια από τη φύση.
Σε αυτό το σημείο, που φαίνεται απομονωμένο, πριν πολλά χρόνια υπήρχε ένα παλιό μαντρί. Η παρουσία του θυμίζει τις παλιές δραστηριότητες στο βουνό και προσθέτει μια νότα ιστορίας στη διαδρομή.
Μία από τις φωτογραφίες αποτυπώνει όλο το νόημα της προσπάθειας: κάτω από αυτήν οι συμμετέχοντες είχαν γράψει με χιούμορ και σκέψη: «Όπως λένε οι Αγγλοσάξονες: ‘Use it or lose it’ – Χρησιμοποίησέ το ή θα το χάσεις. Τα φρου-φρου κι αρώματα, τα smartphones και η καθημερινότητα είναι ωραία, αλλά η ζωή χρειάζεται και λίγη δράση. Πόσοι Μαριώτες, άραγε, έχουν περπατήσει αυτή τη διαδρομή τα τελευταία είκοσι χρόνια;»
Η λεζάντα αυτή υπενθυμίζει ότι η φροντίδα των μονοπατιών είναι υπόθεση όλων μας.
Κάτω από τη φωτογραφία γράφεται:
«Ας είναι καλά ο Ανδρέας Κρητικός και ο Χρήστος Χελιώτης που βοήθησαν τα μέγιστα στην διάνοιξη του παλαιού μονοπατιού μας.»
Παρακάτω θα δούμε ένα έργο των προγόνων μας, στη θέση “Σκαλίτσα”.
Εδώ βλέπουμε λίγο πριν την “Σκαλίτσα” μέχρι το τέλος του Μάη έβγαζε νερό.
Τον Ιούνιο στέρεψε.
Δείτε ένα παλαιό μαντρί όταν η κτηνοτροφία ήταν στα πάνω της.
Η καλύβα του ερημίτη-ασκητή.
Το μονοπάτι Μαρί – Καναλάκια καθαρίστηκε και ξαναζωντάνεψε χάρη στην προσπάθεια των ανθρώπων που το αγαπούν, έτοιμο να υποδεχτεί και πάλι τους πεζοπόρους για νέες περιπέτειες.